202

داشتم پیمانه های برنج را در قابلمه می ریختم که دلم هوای مامان بزرگ را کرد، با این که همین دیشب مثل همیشه خانه ی ما بود، ولی دل است دیگر . ناهار که آماده شد، زنگ زدم گفتم من ناهارم و میارم اونجا با هم بخوریم. تعجب کرد پرسید ماشین داری؟ گفتم نه راهی نیست که. تمام مدتی که اونجا بودم طوری نیگام می کرد که دلم میخواست گریه کنم از خوشحالیش.

+ لفظ گریه کردن خیلی وقته که دیگه معنای واقعیتش و نداره برا من. تقریبا همه میدونن وقتی ناراحتم چقدر می تونم بی خودی بخندم.