200

م بعضی از ما آدم ها همیشه دوست داریم آدم های جدیدی رو کشف کنیم، باهاشون صمیمی بشیم، مارو وارد دایره ی شخصی خودشون بکنن، بتونیم فتحشون کنیم و بعد دیگه هیچ جذابیتی برا ما ندارند..درست باید چندماه یا چند وقت بگذره که اون آدم به نظر ما کسل کننده بیاد و از معاشرت باهاش خسته بشیم..ابتدای قضیه که دست و پا میزنیم تا شخص مورد نظر و به دست بیاریم فقط کافیه یک لحظه نگاه کنیم به اون آدم و دور و برش.. آیا اون آدم سطحیه؟ آیا روابط خیلی گسترده ای داره با هم جنس و جنس مخالف خودش؟! خیلی مهمه دست رو کسی نداریم که محدوده ی شخصیش خیلی خط کشی شده و اتو کشیده است..چون اون آدم مناسبی برای فتح کردن و رها کردن نیست..

داشتم به اطرافیان و دوستانم نگاه می کردم.. آدم های که روابط محدودی دارن و افراد خاصی رو وارد حریم خودشون می کنن بدترین شکست ها و تلخ ترین تجربه ها نصیبشون میشه...آدم هایی که سخت صمیمی می شن با کسی ..انگار کمیت و کیفیت باهم رابطه ی عکس دارند..خواستم بگم این آدم ها گناه دارن.. محض کنجکاوی بهشون نزدیک نشیم.